بعد از 8 سال  دوباره طلبیده شدم... چندبار تو این مدت قرار بر رفتن شد و... نشد که بریم... آخرین بار سال 82 بود... وقتی برگشتیم... همه ایران پر از نگرانی و ناراحتی بود و ما از همه جا بی خبر بودیم... زلزله بم رو میگم... تلویزیون که تصاویر رو نشون میداد کلی ناراحتم کرد و هی بهم میگفتن این که چیزی نیست از این بدتراش رو چند روز اول نشون داد... دوباره تا میومدم گریه کنم هی میزدن تو ذوق ما که نبودین و چقدر دردناک بود و ما نخواستیم شما رو نگران کنیم و ما هم اونجا بیخبر از همه جا... کربلا... ولی خیلی سفر خوبی بودا... بارسوم میرفتم ولی از اون دوتای قبلی بهتر بود... با کاروان آقای انجوی رفتیم...

کربلا کربلا ما داریم / ایشالا / می آییم !!

دل تو دلم نیست....

15 اردیبهشت... بازم همراه 2000 نفر از بچه های سیدانجوی...

اینکه بری یه منطقه مقدس و زیارتی یا نری  هیچکدومش بتنهایی نه لیاقته نه بی سعادتی . کلا وظیفه مقدسات برای دنیای ما دو چیزه :

یکی آرامش دادن بارواح متلاطم و بحران زده و دنیا خو گرفته ما که این مدل ارامش نه توصیفیه نه تشریحی بلکه صد در صد چشیدنیه و عده ای هیچوقت نخواهند چشید . خب این اولیش

دومیش هم زنگار شستن از قلوب سیاه شده و بعد تصمیم های جدید برای تغییرات در نوع زندگی و تصحیح رفتار ها و ارتباطاتت با خدا و خودت و خلق خدا یعنی رفتار هایت بیشتر انسانی و دینی بشود

لذا چه خوبست تمرکز ذهنی کنیم برای گرفتن بیشتر سیگنال های ارامشی و برای گرفتن تصمیمات مهم تغییراتی و از همه مهمتر برای دعا کردن برای همممهههههه

قسمتی از دستنوشته آقاسید بود در وبلاگ بازمانده تنها